Naar het overzicht

Sint Pietersbear Trail – Handen, Voeten, Mergel en Wijn

Datum bericht: woensdag 19 september 2018
Sint Pietersbear Trail – Handen, Voeten, Mergel en Wijn

Op het programma stond een duurloopje… Gewoon simpel en niet bepaald snel… Geen wedstrijd of iets dergelijks… Dus…

Toevallig was deze zondag ook de Sint Pieters Beartrail met de beroemde lus door de ENCI groeve. Een bijzonder mooie trail heb ik me laten vertellen, die dit jaar ook nog eens waarschijnlijk voor het laatst door de groeve – wie kent Johnny Blenco’s klassieker niet?? – gaat. Waar Johnny dacht “nog een paar joarkes en dan is he d’r neet meer” is aan de mergelwinning toch eindelijk een einde gekomen voordat d’r Berg gevloerd is. Vanaf volgend jaar geen ENCI meer, geen witte krater, geen uniek maanlandschap… Nou ja. Dan moeten we als Limburger toch gewoon nog efkes één laatste keer door die witte kloof rennen! Als duurloopje uiteraard. Dus met camera in de hand, de tourist uithangen in eigen land! 

Deel 1 – Mergel

Het is even zoeken naar de start want het bord – bij de finish – waar in koeienletters “start” op prijkt blijkt de achterkant van de finish… Niemand weet hoe of wat, maar bij de inschrijvingen weet iemand me te vertellen dat de start even verderop in de groeve is. Met een schouderklop van m’n Pa – die er weer voor de nodige gezellige en morele ondersteuning bij is  – vlieg ik het startvak in. Nog net genoeg tijd voor een pre-start-selfie met Jo – terwijl Dennis vanuit Rotterdam is afgereisd om even te fotobommen – en dan krijgen we te horen om onze schoenen even wat strakker te strikken. Eerdere lopers zijn schijnbaar hun schoenen nog aan zoeken in het cement…

003_DSC_3414.jpg

Uit m’n ooghoek zie ik opeens een heus startpistool verschijnen – zie je toch niet vaak bij trails – en een pang later zetten we het op een lopen. Startpistool en langzaam duurloopje matchen niet echt bij elkaar en dus loop ik per ongeluk vrij vooraan de groeve in. Ach, komt later wel… Eerst genieten. In het witte maanlandschap lijken we net een surrealistische kolonne mieren. Helemaal als we vlak langs een “muurtje” of langs een “vrachtwagentje” rennen. Ik pak m’n camera erbij om wat “action shots” te maken.

Voor me ligt wat witgekleurd water… Dit zou wel eens het beruchte schoenenkerkhof kunnen zijn. Ik stop m’n camera snel weg omdat mijn verzekering vast geen cementschade dekt. M’n veters doen hun werk goed en zo eindig met nog steeds twee – nu witte – schoenen aan de overkant. Het gas blijft er flink op als we omhoog en omlaag knallen over wegen waar normaal alleen maar lichtelijk oversize-de vrachtwagentjes rijden…

Deel 2 – Wijn

Na amper 3km komt aan het gemekker in het mergel helaas alweer een einde.. De tijd is voorbij gevlogen… Evenals de witte kalk… Het is dat ik een wit shirt aan heb want bijna iedereen is tot aan z’n oren gecementeerd. En zo gaat de witte vlekken parade – Omo zou niet misstaan als hoofdsponsor: Wast een Sint Pietersberg, kost een beetje  – d’r Berg op. En wat gedijt goed op mergel? Juist.. Wijn… Na een paar single-tracks die voor mij nog onontgonnen terrein zijn vliegen we via de westflank het Jekerdal in. We verrassen wat wandelaars die uiteraard geen lawine in de zomer in Limburg verwachten en zetten koers voor het bruggetje over de Jeker. Langs de wijngaard van Hoeve Nekum zien we voor hoe we tussen de wijngaarden van de Apostelhoeve het Jekerdal weer uit mogen klimmen. Bijna verwacht ik achteraf een trailwijntje…

014_DSC_3460.jpg

De trail slingert over de meeste gave op en neer paadjes achter Château Neercanne – zo kom je nog eens ergens – richting de brug bij Kanne alwaar de eerste verzorgingspost stelling heeft genomen. Ik had weer voor de beproefde rugzakloze strategie gekozen – die was in Vaals goed bevallen  – en dit keer was ik zeker niet de enige. Jo en ik rennen tegelijk richting het water en sportdrank en vullen de voorraden bij terwijl een groepje bepakkinglopers rustig doorhobbelt zonder ook maar één blik op de gedekte tafel te werpen. Er lag genoeg: sinaasappels, bananen, chocolade, zoutjes, winegums… Mooi geregeld!

 

Ik ben er nog steeds niet over uit… Bij de VP zijn de rugzaklopers duidelijk in het voordeel, maar de nulstopstrategie betekent dat alles mee moet en je waarschijnlijk de helft overhoudt na de finish. Don’t get me wrong… Ik ben gek op m’n rugzakje, maar het feit dat Jo en ik het rugzakkentrio binnen een kilometer alweer tackelen en de volgende VP niet eens meer in zicht krijgen pleit toch voor “less is more”

018_DSC_3469

We slingeren over allerlei paadjes, trappen en spannende afdalingen in de steile helling langs de maasvallei richting Luik. Jo en ik komen telkens weer bij elkaar uit. Bergop en -af win ik net wat, maar op het vlakke komt Jo net wat makkelijker weg. We lopen ergens op de 8e en 9e plek als we via een kneiterlange klim de maasvallei uitklimmen naar de tweede VP. We tanken wederom bij en dan gaat het gas erop richting de finish. Nog een kilometertje of 13.

Deel 3 – Handen en Voeten

Langzaam begint de motor een beetje te haperen. Af en toe begin ik het bergaf te merken. Misschien toch iets te hard door de mergel gebaggerd??  Maar ach, over een uurtje zitten we aan het bier.. Oh nee… trailwijn Al kletsend over alle gave trailpaadjes en af en toe zwaaiend naar Marjan – die de hele route mee fietst – zijn we binnen no-time weer terug bij de brug bij Kanne wat de laatste tussentijdse druppel sportdrank oplevert. We zetten koers voor D’n Observant – tegenwoordig het hoogste punt van de Sint Pietersberg – waarover Jo zei dat dat nog wel een dingetje ging zijn. Het is Limburg, toch? How bad can it be??

Maar aan D’n Observant is niks Limburgs meer… Begint al met een paadje ergens langs de Maasboulevard alleen dan een paar tientallen meters hoger bovenaan een vrij verticale afgrond. Een nogal oneffen glooiend paadje van amper een meter breed met her en der een rood-wit lintje om de plekken te markeren waar je even niet de grond moet gaan willen kussen. Die ligt namelijk een paar etages lager. Vervolgens buigt de route scherp linksaf recht tegen de berg op. Ja… Berg… Op handen en – nu wordt de titel van deel 3 duidelijk – voeten beklimmen we de Alp van Mestreech. Ergens in de helling tussen de bomen hangt Tarzan… eh… een fotograaf om onze capriolen op de gevoelige plaat te zetten. Van rennen is geen sprake meer.. Ja, misschien tussen de klimmetjes door gunt de organisatie ons weer even een paar meter omlaagloperij. Maar de verloren hoogtemeters zullen toch telkens weer goed gemaakt moeten worden… Voor mijn gevoel – wat ook mijn benen bepleiten – zit de helft van alle hoogtemeters in deze laatste 4 kilometer…

Wat een heerlijke trail! Ja, ergens ben ik toch een beetje van de bergtoppen en is een trail pas een trail als je handen en voeten moet gebruiken om vooruit te komen. Nederland is plat en laag, maar dit is onze micro skyrace… En een race die werd het… Op de één-na-laatste klim kijk ik achterom waar Jo blijft en dan zie ik opeens een ander shirt in heftige achtervolging. Ja daaaaag! Trainingsloopje of niet, in de top 10 worden geen plekken weggegeven En dus jaag ik even de bult op. Bam! Weg is mijn achterligger.

De laatste kilometer gaat bergaf weer de groeve in. Lekker tempo maken! En natuurlijk precies op dat moment mis ik niet één, maar twee keer kort achter elkaar een boomwortel/steen/verloren schoen/oid en bedenk ik me – terwijl ik met mijn gezicht zo’n 20 cm boven de stenen scheer – dat ik geen zin heb om rollend de finish te bereiken. Dus gas eraf en rustig hobbelend over het lijntje. Bam! 6e plek veroverd na een trainingsloopje van 32 kilometer. En niet zover achter me komt ook Jo – plekje weer terug gewonnen – de berg af gevlogen om plek 7 in de uitslag te claimen.

Deze website maakt gebruik van cookies

Om u een optimale gebruikerservaring te bieden op onze website en voor het tonen van relevante advertenties, maakt Runnersworld gebruik van cookies door: Google Analytics, Youtube, Facebook, Twitter, Hotjar, AddThis en vergelijkbare technieken, die door Runnersworld of derden worden geplaatst. Door op “Accepteer cookies” te klikken, gaat u akkoord met het plaatsen van alle cookies.
Meer informatie over deze cookies vindt u op onze cookieverklaring.

Accepteer cookies Doorgaan zonder cookies