Naar het overzicht

Het marathon-verhaal, de lat lag hoog, maar blijf er zelf in geloven!

Datum bericht: zaterdag 20 april 2019
Het marathon-verhaal, de lat lag hoog, maar blijf er zelf in geloven!

Het marathon-verhaal, de lat lag hoog, maar blijf er zelf in geloven!

Onder de 2.30 op de hele marathon(42,195 km is héél lang) en een 1e plek is genoeg reden om heel blij en dankbaar te zijn. Rob v/d Valk en Nick v/d Poel hebben daar een belangrijk aandeel in gehad. Ook familie, vrienden en collega’s die steun bieden. Een marathonvoorbereiding is een lang en intensief proces. Waar uiteindelijk alles samen moet komen voor een optimaal resultaat.

Met de fiets aan de hand, s ’avonds trainen op de baan. 6 x 2000 in 3.15 km/h. Na een werkdag, begint de werkdag. Het marathontempo met een rugzakje op je rug, 3 km lang. Bijna thuis? Nog een keer! Meerdere keren trainen op één dag, voor studie, na studie en tussendoor genoeg slapen, gezond eten en ook genoeg tijd hebben en besteden aan de écht belangrijke dingen natuurlijk.

6 weken geen speciaal bier, geen lekkere desserts en in plaats van een gebakje bij de koffie ga je voor een heerlijke boterham met bebogeen. Keuzes alom, maar met het grote doel voor ogen is dat het waard! Als alles samenvalt en het lukt om dit te bereiken, zijn dat kleine, tijdelijke opofferingen die het waard zijn geweest om voort te borduren op waar je nu staat.

Als metafoor heb ik gekozen voor het hoogspringen. De aanloop duurt heel lang, de zweeffase is kort en luistert heel nauw om tot grote hoogte te stijgen. De landing is abrupt, maar je veert terug ziet dat de lat er nog hoog boven je ligt, maar dat het doel behaald is.

Aanloop

Na de halve marathon in Linschoten (1.09) in december ontstond langzaam het plan voor een snelle marathon. Gezien het aanbod daarvan in Nederland, viel al snel het oog op de marathon van Zeeuws-Vlaanderen. Het schema werd er op aangepast en met een paar belangrijke wedstrijden, maar vooral veel kilometers stond een fikse uitdaging voor de deur.

Weken van 80 tot 135 km in 6 dagen, met op zondag gelukkig een dag rust. Af en toe passen en meten en rekening houden met werk, studie, sociaal leven en slapen en eten. In januari een sterk optreden op de 10 km in Hoornaar(31.53)  bevestigde dat het met de vorm goed zat. Later in maart liep ik opnieuw een halve marathon in Dordrecht onder de 1.10 wat een mentale boost gaf.

Tussendoor een paar lange weken, met 2 keer een training van 30 km. Dat ging gelukkig allemaal goed, zodat de laatste test de 5 km in Nunspeet was. Volle bak turbo, maar niet 100% was het doel. Met een PR en een 1e plek slaagde dat gelukkig ook.

In de laatste 2 weken was het vooral heel blijven, gezond eten en voldoende rusten. Ondertussen waren de voorbereidingen in volle gang. Gelukkig kon ik weer met Nick v/d Poel trainen, die op de weg terug is. Hij deed een geweldig aanbod door mee te willen naar Zeeuws-Vlaanderen en daar 30 km te hazen.

Gelukkig was een andere vriend van mij bereid mee te fietsen en te zorgen voor de voeding onderweg. Dit is van cruciaal belang in de marathon.

De dagen tikten door en langzaam kwam 13 april dichterbij...

Nadat alle voorbereidingen goed verlopen waren, was het zaak om rustig te blijven en de laatste week geen gekke dingen meer te doen.

De laatste week

Maandag stond de laatste interval training op het programma met 6 x 1000 in 3.30 km/h. Ook dat verliep soepel en dinsdag en vrijdag 2 korte loopjes en woensdag nog 12 km. Op donderdag hield ik rust en vanaf woensdag aan de pasta en zoveel mogelijk koolhydraten binnenkrijgen.

Vrijdag vertrokken we richting ZV, waar we incheckten, spullen hebben opgeruimd en door naar de Italiaan. Na de laatste dagen al behoorlijk wat koolhydraten te hebben gegeten, kon deze pasta er ook nog wel bij. In de avond deden we verder rustig aan en op tijd slapen.

Een heerlijke pasta zorgde voor een goed gevoel. Maurten en water was de voeding tijdens de race.

Zweeffase (Zaterdag 13/04)

Na een kort loopje (De Keniaanse dribbel) gingen we rond 08.00 uur aan het ontbijt. Witte boterhammen met appelstroop stond op het menu. De luxe broodjes bleven liggen waar ze lagen en mentaal was dat gelukkig geen probleem. Op de kamer teruggekomen had ik al energie voor 10. Nick nam zijn rol gelukkig uiterst serieus. ‘Maarten, ga nu liggen op je bed!’

Dat deed ik ook, daarna snel de spullen inpakken, water drinken, een koffie, uitchecken en richting de bus. Die vertrok om 9.30 met alle andere lopers erin. Wij pakten een bus later, zodat we rond 10.15 uur in Terneuzen aankwamen.

 

Na de busrit kwamen we aan in Terneuzen. Daar ontmoeten we Oscar, die bereid was mee te fietsen en de voeding aan te geven. Na het inlopen, wedstrijdschoenen aan en omkleden zou om 11.00 uur de strijd beginnen. Na het inlopen van zo’n kilometer of 2 gingen we terug naar de start. Nog snel naar het toilet, spullen aan de kant en het startvak in. Dit duurde allemaal wat langer dan gepland, hierdoor was ik maar net op tijd voor de start…

Het startschot klonk en we vertrokken de straat uit. Een mooi zonnetje en langzaam kwamen we in het goede tempo. We verlieten de lange straat en over de weg langs het water gingen we door. Een flinke wind tegen en het was nu behoorlijk koud. Snel in het ritme komen…

We hadden een mooi groepje met 7 man die achter elkaar aan kon lopen. Na een kilometer of 4 helaas een vervelend incident. Het groepje viel daarna snel uit elkaar en we gingen met 3 man aan de leiding. Het tempo lag strak op 3.30 km/h en ondanks een stevige wind tegen konden we dit goed volhouden. Doorkomst in 17.22 was keurig. Na een mooie ronde om het water kwam bij kilometer 6 het eerste punt om te drinken. Er ontstond een stuk met meer wisseling in terrein en het lopen werd hierdoor ook zwaarder. Gelukkig kwam er een goed fietspad aan en gingen we door tot 10 km kwamen we in 34.54 door. Keurig op schema en het voelde goed.

 

Hierna kwam een zwaarder stuk met bospad en werd het even aanhaken. Het zonnetje ging flink schijnen en we kwamen door één van de kleine Zeeuwse dorpjes. Hier was ook het wisselpunt van de estafetteteams. Vele Zeeuwen stonden hard aan te moedigen en dat werkte zeker goed. De 15 km passeerden we nog een paar seconden onder schema en nu kwam er een zwaar stuk aan. Tussen km 17,5 en 21 was het veel bos, schelpenpad en een hoop kiezels op de weg. Gelukkig was Nick ultra-solid in de begeleiding en kon ik zonder al te veel wind te vangen goed doorgaan. Dit stuk was even zwaar en mijn rechtervoet begon op te spelen. Het zal toch niet….

Een BMX-heuvel wierp bijna roet in het eten. Kort daarna wat drinken. Een Zeeuwse vrijwilligster was even de held. De spons pakte ik niet goed aan, dus ze rende onder het rood-witte lint door en stond aan de ander kant al klaar om het aan te geven. Dat ging gelukkig wel goed, want wat verkoeling was nodig. Het zonnetje kwam door.

 

Je gedachten gaan van links naar rechts. Van stappen tellen tot christelijke liederen. Van kilometerbordje tot focussen op loophouding. Het hoort er allemaal bij. Na dit punt ging het gelukkig steady door en we kwamen in 1.10.17 door op de 20 km. Dat zag ik pas allemaal achteraf, de gemiddelde tijd klopte en dat was het belangrijkste. Hierna voelde het verrassend soepel en ik besloot de focus te leggen op de 24 km. Dat was de 4e stap van 7 onderdelen van 6 km. Dit werd ook gehaald en we lagen inmiddels volledig aan kop. Leendert moest even lossen.


We passeerden een trekker, gingen door het boerenland en kwamen nu gelukkig weer op fietspaden aan. Bijna in het volgende kleine dorpje. Nick kreeg wat last, dus na kort overleg besloot ik door te gaan. Dit was na 28 km en inmiddels zat 2/3 er op. Het tempo ging goed, dus ik besloot te focussen op de 30 km. Dat haalde ik ook nog in 3.31 gemiddeld en rond de 1.45.30 was erg sterk.

Hierna kwam een hele moeilijke fase. Gelukkig zag ik een trouwe supporter, zodat ik extra energie kreeg. Door het bos, over de stenen en vooral het tempo vasthouden. Stabiel lukte dat niet helemaal, maar ik besloot vooral de 34 km in 2 uur te halen. Dat was het volgende doel. Dankbaarheid vervulde gek genoeg mijn gedachten. Blij met dat dit sowieso mogelijk was en dat het tot nu toe zo goed ging!

Bij 34 km kwam ik inderdaad door in 2 uur, zodat het grote doel mogelijk was. Het volgende was 35 km, dan 36 km en daarna zouden we wel zien. De bovenbenen begonnen te branden, niet van het zonnetje, wel van de constante belasting. 35 passeerde ik, maar ik kreeg het moeilijk.

Oscar, mijn held die drinken verzorgde gaf het laatste restje en ik besloot niet meer te drinken. De hyperfocus er weer op en de taak afmaken. 36 lukte ook en bij 38 wilde ik kijken wat mogelijk was.

Heuveltraining is heel goed, maar na 39 km zat ik er niet op te wachten. Verstand op nul en stormen maar. Gelukkig deed ik er niet te lang over, maar nu begon het laatste stuk op de muur. Een prachtige locatie, maar ik was vooral bezig met harken en niet teveel nadenken. 2.30 ja of nee?

De laatste fase, met Oscar op de achtergrond op de fiets. Gelukkig nog maar een klein stukje!

Ik besloot tevreden te zijn met hoe het was. Dat is heel wat na intensieve voorbereiding, maar zo’n besluit is goed om te nemen. Tevreden zijn met wat je krijgt en alles erbij is mooi meegenomen. Na deze kilometer zag ik de 40 al staan. Het stuk daarna was nog 5 rondjes op de atletiekbaan. Soms had ik trainingen waarbij ik er 30 moest doen, dan geeft dat soort dingen weer moet.

Het duurde heeeeeel lang voor ik de 41 zag staan. Een grote boog, een stuk naar beneden en we kwamen weer beneden aan in Hulst. Verdoofd rende ik door, het was nu écht zwaar. De straat met links de zaak waar ik voor de zoveelste keer pasta had gegeten, dat soort dingen zie je dan en gaan door je hoofd. Veel mensen, bijna is het klaar…Voor ik er erg in had zag ik het bord. 2.27.58…2.27.59

Het duurde even, maar dit was fenomenaal. De laatste meters en in 2.28.07 kwam ik veel te laat juichend over de finish, regelrecht in de armen van Nick. Een medaille, de felicitatie van de burgemeester en een geweldig gevoel werd mij meester. Na maanden trainen met veel hulp van Rob v/d Valk & Nick, toeleven hier naartoe en dankzij steun van familie, vrienden en collega’s was het gelukt. Een droom die lang geleden begon kreeg een passend einde. Een 1e plek en onder de 2.30

De landing

Interviews achteraf, een gezellig moment met de mensen die mee waren en contact met Rob, het thuisfront en goede vrienden. Verder vooral blijdschap, ook voor Leendert die een geweldige race liep en onder de 2.31.00 binnenkwam en een 2e plek opeiste. Geweldig voor deze vrolijke, spontane sportman! Iets later kwam Erwin Adan binnen, leuke, sportieve gast die terecht 3e werd vandaag.

Bij de prijsuitreiking was het erg genieten. Lopen ging me beter af dan de oorkonde vasthouden, gelukkig viel die niet kapot en kon ik even later van het podium af met veel bloemen en mooie aandenkens. Hierna lunchen, de spullen terugbrengen en het genieten van een waanzinnige prestatie. Je bedenkt dat veel mensen hier aan hebben bijgedragen en dat maakt jou ook bewust hiervan. Daarom zie ik het ook als een collectief succes.

 

De dagen erna liep ik nog op een wolk en waren fantastisch. Reacties van heel veel mensen, leuke berichten en een bewustwording waarom je dit doet. Zo sloot deze jongensdroom, maar wie weet hoe het verhaal een vervolg gaat krijgen… 

Een prachtige bekroning van een langdurig en intensief proces. Je hebt alle hulp nodig, je moet zelf alle zeilen bijzetten. Maar een marathon is een verrijking van je leven. Je leert dingen meer waarderen, relativeren en accepteren. En? Het genieten komt (vooral) achteraf!

Deze website maakt gebruik van cookies

Om u een optimale gebruikerservaring te bieden op onze website en voor het tonen van relevante advertenties, maakt Runnersworld gebruik van cookies door: Google Analytics, Youtube, Facebook, Twitter, Hotjar, AddThis en vergelijkbare technieken, die door Runnersworld of derden worden geplaatst. Door op “Accepteer cookies” te klikken, gaat u akkoord met het plaatsen van alle cookies.
Meer informatie over deze cookies vindt u op onze cookieverklaring.

Accepteer cookies Doorgaan zonder cookies