Naar het overzicht

Geen excuses, rennen!

Runnersworld Nederland
woensdag 25 januari 2017

Het staat al een tijdje in je agenda: een duurloop van dertig minuten. Vanavond is het dan zover. Normaal gesproken is een half uur rennen geen enkel probleem. Je vindt het juist leuk. Vandaag is dit anders. Een slopende werkdag en stramme spieren. Je zou het kunnen opvoeren als reden om niet te gaan. En is rust soms niet de beste training? Kortom: genoeg excuses te bedenken. Toch is gewoon doorzetten een betere optie. Ik zal proberen uit te leggen waarom.

Elke hardloper kent het knagende gevoel dat komt kijken bij het overslaan van een training. Toch zijn er momenten dat je liever niet traint. Dit herkent iedere loper, dus ook ik. Onlangs had ik zo'n avond dat ik dacht: 'zal ik vanavond eens lekker niets doen?' De snijdende wind en striemende regen hielpen ook niet echt mee. Ik besluit deze avond geen gehoor te geven aan dit gevoel en pak mijn schoenen. Hup, snel wat kleding uit de kast, sokken erbij en schoenen aan. Terwijl ik mijn veters strik, hoor ik de regen hard tegen het raam kletteren, vergezeld van forse windstoten. Fijn, ik ga hardlopen.

Als ik de deur open doe, heet de wind me welkom. Niet met een zacht briesje, maar met een ferme klap in mijn gezicht. Hallo buitenwereld, mag ik er even door? Ik zet zachtjes de eerste stappen als de twijfel door mijn hoofd schiet. Ik kan nu nog omdraaien; zo direct begint er een spannende film op televisie die ik niet mag missen. Op de een of andere manier druk ik het stemmetje eenvoudig weg en zet ik aan voor een stevige hardlooppas.

Het gaat eigenlijk best goed. De wind blaast zo hard als hij kan en lijkt me te willen omduwen. Ik bezwijk niet en voel me nu pas echt onoverwinnelijk. Om me heen zie ik fietsers ploeteren om thuis te komen. Een man die me tegemoet loopt kijkt me wat vreemd aan. Hij lijkt te denken dat ik gek ben. Ik lach hem vriendelijk toe en zet nog een tandje bij.

De kou heb ik na een kwartier ook knock-out geslagen. Dat wil zeggen: mijn lichaam produceert zoveel warmte dat ik door zou kunnen lopen tot de Noordpool, zo lijkt het. De fysieke warmte in mijn lichaam gaat gepaard met een mentale boost. Weg zijn de excuses van twintig minuten geleden. Niet langer voel ik me een slappe vaatdoek. Dankzij de vrijgekomen endorfine.

Na een flinke ronde is mijn huis weer in zicht. Bij fanatieke lopers raak ik een gevoelige snaar: daar is toch de onbedwingbare behoefte om er nog een eindsprint uit te persen. De laatste honderden meters zijn het lekkerst. Totaal onbewust van mijn omgeving, en daarmee voorbijgangers negerend, gooi ik alles eruit wat in me zit. Bij mijn voordeur druk ik mijn horloge op stop en rem af. Tot het uiterste gegaan.

Met trillende handen pak ik de huissleutel uit mijn zak. Het kost moeite hem precies in het slot te steken. Als ik binnen ben, ga ik even zitten. Poeh. Mijn horloge geeft aan dat ik iets meer dan 32 minuten heb gelopen. Ben ik er toch weer overheen gegaan. Als de warme druppels van de douche even later op mijn hoofd vallen, denk ik nog eens terug aan iets meer dan een half uur geleden. De twijfel, de lamlendigheid. Waar zat ik met mijn hoofd?

En dan, het onverslaanbare gevoel dat hardlopers ongetwijfeld herkennen: ik neem na de douche alsnog plaats op de aantrekkelijke bank. Fit als een hoentje en barstend van de energie. Excuses? Die zijn niet meer nodig.
 
Michel

 

Runnersworld Nederland

Of je nu net begint, of op professioneel niveau meeloopt, Runnersworld is dé winkel voor elke hardloper. De winkeleigenaren zijn zelf allemaal fanatieke hardlopers en of looptrainer en weten dan ook als geen ander hoe een hardloper beweegt.

0 reactie(s)

Reageer op deze blog