loopschool Oldenzaal Ruud Vlutters
Berichten

Blessure

De laatste keer dat een stukje schreef gaf ik aan dat ik zou gaan experimenteren met barefoot lopen. Dit is er echter nog niet echt van gekomen, want eigenlijk durf ik het nog niet.
Uit onderstaand relaas zal blijken waar deze angst vandaan komt.
Begin dit jaar had ik samen met enkele leden van de Loopschool Oldenzaal het plan opgepakt mee te doen aan de Kopenhagen marathon. Ik had er zin in, maakte een schema en pakte de training enthousiast op.
Deze opbouw had een effect dat ik al lang niet meer had gevoeld. Natuurlijk had ik de laatste jaren veel gelopen, maar dit betrof meestal de begeleiding van beginnende lopers bij de loopschool. Over het algemeen redelijk veel kilometers, maar weinig tempowerk.
Het lopen op een schema, volgens de methode Billat had onmiddellijk effect: Ik voelde me fit en sterk. Er ontstond ook weer een soort gretigheid, die ik lang niet gevoeld had. Na enkele weken ontstond de behoefte de concurrentie op te zoeken. De tijden werden scherper en ik voelde me steeds beter. Als ik er en training op had zitten, keek ik alweer uit naar de volgende. Er volgden enkele wedstrijden en die liep ik allemaal goed. Ik maakte progressie, maar natuurlijk wilde ik meer. Ik wilde nog sneller lopen en werd ongeduldig. Als ik op zondag een wedstrijd liep, nam ik op de maandag bij de trainingsgroepen te weinig rust. Een valkuil waar veel wedstrijdlopers invallen. De gedrevenheid wint het van je verstand.
Af en toe voelde ik kleine pijntjes, maar die werden genegeerd.
Bij de halve marathon van Hengelo gaat het mis. Ik voelde in de week vooraf al pijntjes in mijn onderbeen, maar die kwamen me slecht uit en dus negeerde ik die. Ik wilde wel eens weer richting 1.23 u op de halve en vertrok op het juiste tempo. Het koste me weinig moeite dit tempo te handhaven, maar toen ik bij het 15 km punt op een zandweg uitgleed voelde ik mijn achillespees. Het lopen ging vanaf dat punt moeizaam en die 1.23 zou ik niet gaan halen. Toen ik over was voelde de achillespees stijf en pijnlijk. Later die middag was ik niet meer in staat een stuk te wandelen. Er volgde een bezoekje aan de fysio, deze gaf mij het advies even te stoppen met lopen, maar er stond voor die zondag weer een duurloop gepland. Met Kopenhagen in mijn achterhoofd vertrok ik dat weekend weer voor een lange duurloop. De pees voelde redelijk goed en dus ging ik het maar proberen. Met mijn vrouw maakte ik de afspraak dat zij mij na ongeveer 10 km eventueel kon oppikken, maar daar aangekomen besloot ik door te lopen. Ik liep die dag zonder veel problemen de 30 km. Tijdens het lopen over de heuvels rondom Oldenzaal voelde ik wel dat de spanning op de achillespees toenam, maar het was goed te doen. Deze avond voelde mijn achillespees dik, stijf en pijnlijk. Elke beweging deed pijn en ik wist dat het goed mis was.
Ondanks de inspanningen van de fysio bleef de blessure zeer lang bestaan. Hardlopen was lange tijd onmogelijk. Elke inspanning werd genadeloos afgestraft. Tijdens de training van mijn loopgroepen moest ik noodgedwongen op de fiets. De marathon van Kopenhagen moest ik laten schieten en ik bleek bijna vier maand niet in staat een stukje te lopen. Het is nu ruim 5 maanden geleden en momenteel lukt het mij kleine stukjes in een rustig tempo te lopen. Zodra de afstand langer of het tempo hoger wordt, reageert de achillespees met pijn. De belastbaarheid is nog steeds te gering voor een gedegen training. Kortom ik zit nog steeds midden in het herstel.
Ik hoop dat de lezer van dit relaas leert om nog beter naar zijn lichaam te luisteren. Pas op voor die valkuil die vorm heet. Luister naar de signalen van je lijf.

Een blessure krijgen is veel eenvoudiger dan er weer af komen.