loopschool Oldenzaal Ruud Vlutters
Berichten

Wedstrijdjes

Wedstrijdjes
Nadat ik de laatste jaren eigenlijk niets aan wedstrijdlopen gedaan heb, probeer ik nu de draad weer op te pakken. Het was niet dat ik er geen zin in had, maar de trainingen bij de loopschool vroegen zoveel tijd, dat serieus trainen er voor mij niet inzat.
Dit jaar heb ik assistentie bij de trainingen gekregen, waardoor ik in staat ben mijn eigen prestaties ook op een hoger plan te zetten. Dit jaar staat, op 22 mei de marathon van Kopenhagen gepland. In de aanloop naar deze marathon zal ik zo hier en daar ook enkele wedstrijdjes lopen, waarbij het tempo weer een beetje pijn mag doen. Om de snelheid weer wat terug te krijgen train ik volgens de principes van Veronique Billat. Tot nu bevalt me dit erg goed.
Vorige week liep ik mijn eerste wedstrijd, de 18,5 KM bij de midwintermarathon in Apeldoorn. Het voelde goed en ik deed er 1 uur 16 minuten en een beetje over. Ondanks de spierpijn had ik de volgende dag gewoon weer mijn loopgroepen, waarmee ik wederom 22 kilometer liep. Natuurlijk niet de beste cooling- down. Ook de rest van de week maakte ik weer de nodige kilometers, met als gevolg dat ik last krijg van een pijnlijke kuit. Lastig, ik wil n.l. graag de zandbergencross in Losser lopen.
Zaterdag is sportmasseur Giacomo Kosters bij ons in de winkel om te masseren, ik maak tussendoor maar even gebruik van zijn diensten. De massage voelt goed en Giacomo geeft mij het vertrouwen in een goede afloop. Zondag dus naar Losser.
De cross in Losser is een cross, zoals een cross moet zijn. Hij wordt gehouden in de Losserse zandbergen en die naam zegt al genoeg. De smalle paadjes door deze zandverstuiving doet menig crosshart sneller kloppen. Veel kleine klimmetjes en op de 10 kilometer vier keer door een zandbak van 150 meter, waarbij je het gevoel krijgt dat iemand je bij de enkels vasthoud.
Deze dag is er het open Twents cross kampioenschap, georganiseerd door de a.v. Iphitos en dan verwacht je toch een grote groep gegadigden. Helaas blijkt dat niet het geval. Ondanks het prachtige parcours, goede organisatie en het mooie weer is de opkomst toch matig. De cross heeft in de loop der jaren toch wat aan zijn populariteit verloren. In de jaren ‘80 waren er veel goed bezette crossen in de regio, maar daar is niets meer van over.
Ik wil deze dag gewoon lekker lopen en sta met goede zin aan de start. Als het startschot gaat zoek ik snel naar een behaaglijk ritme. De kopgroep verdwijnt snel uit mijn zicht en voor mij zie ik nog twee mannen lopen. We draaien door het bos, lopen over heuvels, pakken steile klimmetjes en dan die zandbak. Mijn positie blijft gelijk, ik lijk wel wat in te lopen op de mannen voor mij. Het maakt me eigenlijk niet uit, ik loop gewoon lekker. In de tweede ronde zie ik de man voor mij steeds dichterbij komen, ik besluit hem in te halen. Aan zijn ademhaling hoor ik dat hij het zwaarder heeft dan mij en voor mij zie ik het volgende slachtoffer al lopen. Ik vind het moeilijk om niet te versnellen, mijn benen voelen goed, maar die kuit vertrouw ik nog niet. Ik passeer ik deze man en loop door. Inmiddels is mijn gezin ook gearriveerd en staat mijn vrouw te fotograferen bij de zandbak. Ik kom voorbij en geef aan dat ik in de laatste ronde zit. Het zand zuigt, de wetenschap dat het de laatste ronde is voelt bevrijdend. Nog een klein stukje door het bos, het laatste klimmetje en daar is de finish.
Zomaar Twents Cross kampioen bij de mannen 50. Als aandenken een prachtige plaquette en een goed gevulde boodschappentas van de C1000.
Toch leuk om weer eens een wedstrijdje te lopen.